Het naaktdagboek van A.

Hiermee eindigt het naaktdagboek van A.

Laatst ontwaardde A. tussen de rommel onder mijn bureau een tekening van een model met rode laarsjes aan die ik had getekend in een houding die er om vroeg naderhand een kleine toevoeging te krijgen. Met felrode inkt had ik het arme kind dan ook gekneveld en aan koorden gebonden zoals een marionet. Eindelijk een vrouw waarvan ik en ik alléén de touwtjes in handen had. Haha! Nu ja, het probeersel was niet voor niets bij de rommel beland… Maar A. leek het wel te fascineren… "Heb je haar getekend terwijl ze zo vastgebonden was?", vraagt ze op de vranke manier die ik al gewoon ben van haar. Nee, niet zo, de touwen zijn later toegevoegd… "Durfde je het haar niet vragen misschien?" O, wellicht wel, maar het kwam toen niet in mij op… "Weet je, ik zou dat helemaal niet erg vinden moest je me zoiets vragen"… (slik)… "Het is toch nog anders als je je model wèrkelijk vastbindt dan dat je er later wat lijntjes aan toevoegt, niet?"… Euh..ja, ja, wellicht wel.. "Als je zegt een model nodig te hebben voor je tekeningen, moet je consequent zijn hé! Volgens mij kan je onmogelijk een goeie weergave van een gebonden model brengen als je haar ook niet ècht vastbindt!" Ja, A., je hebt volkomen gelijk…. Ik begin te snappen hoe dit meisje zich door de neteligste situaties weet te wurmen: je maait stelselmatig het gras van voor iemands voeten weg… De grootste schurk kan slechts verbouwereerd achterblijven… A. is the fittest! Olé. Misschien moet ik toch eens touw gaan kopen…

Beste Librarian, Zelfs terwijl ik dit typ wordt mij de verlink-knop onder de neus geduwd. Ik moet zeggen dat het verschijnen van dit instrument (dat zich intussen op zowat elke pagina van de blogs heeft gewurmd als een volleerd wurm-virus) mij ook enigszins heeft verontrust. Mij leek het absoluut unieke van deze blogs te liggen in het feit dat iedereen er àlles in kwijtkon, hoe politiek correct of oncorrect ook, hoe pretentieus, saai, of gewoon triviaal ook. De ware muurkrant-democratie voorwaar! Nu opnieuw aangetast door de zogenaamd sociale controle, zeg maar de verklikkerscollaboratie... Het verbaast mij dat mijn pissende vrouw, de lul van Lion of de malse kutjes van mijn modellen sowieso nog verschijnen. Bij de minste "aantasting" maak ik mij, uiteraard niet zonder de nodige heisa, uit de voeten. Niet uit angst, maar uit schaamte...

De laatste tijd kijkt A. me aan met een vreemde lichtjes in de ogen. Ze monkelt en maakt zich vrolijk over een geheim dat ze heeft ontdekt, zo lijkt het toch.. Tegelijk wordt ze steeds stoutmoediger in haar posities. Was het niet door haar overvloedige beharing, ik had nu al àlle details van haar intieme anatomie mogen aanschouwen! A. verlangt duidelijk naar meer, maar ik weet me vreemd genoeg geen houding te geven. Ze ontneemt me mijn steelsheid! De vluchtige blik op datgene wat verborgen had moeten blijven, buigt ze om tot het dwingende gezicht op haar wijdgespreide dijen. A. is een pienter meisje, wellicht heeft ze begrepen waarom ik haar graag teken, en toont ze me op die manier dat ze daar geen probleem mee heeft. Of juist wèl... Wat niet verborgen is, kan niet langer begluurd worden, denkt ze misschien wel... Ah? Neen?

A. verontschuldigde zich voor haar natte haren. Ze kwam net van het zwemmen en had geen tijd gevonden ze te drogen. Wel ,er moest een wet bestaan voor meisjes met een haardos als A. die het hen verbiedt ooit nog een haardroger aan te raken. Het leek veeleer of ze net uit een broeierige partij sex gestapt was dan uit het publieke bad! In tressen viel het over haar gelaat, schouders, rug en borsten. Eén lok volgde zelfs de volmaakte ronding van haar linker tepelhof. Een andere had zich in haar mondhoek vastgeklit. Het beeld van een exotische schone zoals je dit alleen van onwaarschijnlijke reclamefolders kent. Dacht ik eertijds dat dergelijke beelden slechts oplichterij konden zijn, nu weet ik beter: zulke schoonheden bestààn. Ik zie ze tegenwoordig vòòr me, binnen handbereik, en ze verontschuldigen zich voor hun verschijning bovendien! Kan ik anders dan me door de vochtige lokken van A. tot een extra dosis zwarte inkt laten verleiden?

Nee, A., liefde is blind! En gelukkig maar! Anders zou de nuchtere vaststelling an andermans druk- en gietfoutjes de bovenhand halen op de verrukking die de ontdekking van een lichaam met zich brengt. Het is de enige stonde die ons nog gegund is te leven als vòòr de zondeval, toen men zich nog niet schaamde voor zijn naaktheid en alles in lichaam en geest in harmonie was. De naaktheid die jij me toont, en die ik waarneem en vastleg, is die van nà de verdrijving uit het aards paradijs. Alleen dek ik de schoonheidsfoutjes toe met de nonchalance van het penseel of het mededogen van de estheet in mij. Zo zal je niét d sporen zien die de scalpel heeft nagelaten op de buik van de vrouw uit B., of het slagveld dat S. op zichzelf heeft getekend. Dat blijft 'ongezien'. Dat is het stilzwijgen van de aanschouwer.

“Dus liefde is bedrog?”